Archive for the ‘Opryskiwacze’ Category

opryskiwacze ogrodnicze

Wiele osób pragnie przed swoim domem posiadać piękny ogród. Jego założenie nie jest takie proste, bowiem wymaga specjalistycznej wiedzy z zakresu odpowiedniego sadzenia, czy też późniejszego dbania o roślinność. Aby rośliny dobrze rosły i na przykład pięknie kwitły wiosną, należy spełnić kilka warunków. Jednym z ważniejszych aspektów jest dostęp do światła. Niektóre rośliny uwielbiają słońce, niektórym wręcz przeciwnie odpowiadają bardzo zacienione miejsca. Kolejnym ważnym czynnikiem, który zapewni im odpowiedni wzrost jest nawodnienie. W naturze istnieją rośliny, które praktycznie go nie potrzebują, jak chociażby kaktusy. Niemniej jednak rośliny kwitnące należy podlewać bardzo często. Najlepiej zainstaalować w ogrodzie opryskiwacze ogrodnicze. Można je ustawić na dowolnie wybrany tryb, dzięki czemu możemy dostosować ilość wylewanej przez nie wody do rodzaju rośliny i jej indywidualnych potrzeb. Tego rodzaju spryskiwacze nie są zbyt skomplikowane w instalacji, bowiem właściwie wymagają tylko podłączenia do węża z wodą.

Opryskiwacze ciągnikowe i specjalne

Opryskiwacze plecakowo-silnikowe budowane są wyłącznie jako opryskiwacze drobnokropliste, w których znaczne zmniejszenie potrzebnej pojemności zbiornika pozwala na uzyskanie ciężaru możliwego do noszenia przez człowieka w czasie pracy. Opryskiwacze ciągnikowe są budowane jako doczepiane albo też zawieszane lub nabudowane na ciągniku. Opryskiwacze zawieszane (nabudowane) pozwalają na uzyskanie większej zwrotności agregatu, jednakże ich agregatowanie jest bardzo pracochłonne, a pojemność zbiorników na ogół ograniczona warunkami równowagi i nośności ciągnika. Pompa i mieszadło w opryskiwaczach ciągnikowych są napędzane od wałka przekaźnikowego ciągnika poprzez wał przegubowy lub przekładnię pasowo-klinową. Opryskiwacze doczepiane mają własny układ jezdny i łączone są z ciągnikiem za pośrednictwem haka zaczepowego i wału przegubowego. Natomiast opryskiwacze zawieszane mogą być dostosowane bądź do zawieszania na tylnym układzie trzypunktowym ciągnika, bądź też do nabudowania na kadłub ciągnika. Tylne zawieszenie opryskiwacza ogranicza w dużym stopniu pojemność jego zbiornika na skutek niebezpieczeństwa zakłócenia równowagi podłużnej ciągnika. Zbiorniki opryskiwaczy nabudowanych są umieszczone w miejscach bardziej dogodnych, najczęściej po obu stronach ciągnika lub na ramie nośnika narzędzi; pompę nasadza się często bezpośrednio na końcówkę wałka przekaźnikowego. Przy opryskiwaniu pól do obsługi agregatu wystarcza na ogół tylko traktorzysta, natomiast przy pracy w sadzie potrzeba dodatkowo zwykle dwóch pracowników do opryskiwania lancami. Opryskiwacze specjalne są budowane jako samobieżne, samochodowe, motocyklowe, lotnicze, helikopterowe itp.

Opryskiwacze konne i konno-silnikowe

Opryskiwacze konne mogą pracować tylko w czasie jazdy i przeznaczone są wyłącznie do opryskiwania upraw potowych. Jako siły pociągowej do pracy tymi opryskiwaczami używa się jednego lub dwóch koni. Mechanizmy robocze otrzymują napęd bezpośrednio od kół jezdnych. Niekiedy opryskiwacze konne są przystosowane również do opryskiwania sadów; wówczas napęd pompy jest odłączony od kół jezdnych, a pompa jest napędzana ręcznie za pomocą specjalnej dźwigni. Opryskiwacze konno-silnikowe zaopatrzone są w silnik spalinowy, napędzający pompę i mieszadło, a siła uciągu koni wykorzystana jest tylko do przewożenia opryskiwacza na polu. Dzięki zastosowaniu dodatkowego źródła napędu, czynnego również i na postoju maszyny, opryskiwacze tego typu są bardziej uniwersalne i przystosowane zarówno do opryskiwania upraw potowych, jak i sadów. W celu umożliwienia pracy w międzyrzędziach rozstaw kół opryskiwaczy jest przeważnie zmienny w określonym zakresie.

Budowa i regulacja opryskiwaczy

W zależności od rodzaju opryskiwanych roślin opryskiwacze można podzielić na połowę i sadownicze oraz specjalne, przy czym szereg opryskiwaczy charakteryzuje budowa uniwersalna, pozwalająca na dostosowanie do opryskiwania roślin w różnych warunkach uprawy. Ze względu na sposób napędu opryskiwacze można podzielić na: ręczne, konne, konno-silnikowe, plecakowo-silnikowe, ciągnikowe i specjalne (np. lotnicze). Opryskiwacze o napędzie ręcznym dzielą się ze względu na sposób podawania cieczy na: tłokowe, przeponowe oraz pneumatyczne niskiego i wysokiego ciśnienia. Biorąc pod uwagę ogólną budowę można wyróżnić opryskiwacze ręczne, plecakowe, przenośne, taczkowe, beczkowe i inne. W opryskiwaczach przeponowych i tłokowych ciecz podawana jest do dyszy opryskiwacza bezpośrednio przez pompę i powietrznię, natomiast w opryskiwaczach pneumatycznych i bateryjnych podawanie cieczy uzyskuje się za pośrednictwem powietrza uprzednio sprężonego w zbiorniku opryskiwacza. Przy opryskiwaczach przeponowych, jak również tłokowych konieczne jest, aby obsługujący przez cały czas równomiernie pompował ciecz i prowadził dyszę opryskującą. Opryskiwacze pneumatyczne mają tę zaletę, że pompowanie nie odbywa się równomiernie z opryskiwaniem, dzięki czemu obsługujący może poświęcić więcej uwagi czynności opryskiwania i dokładniej ją wykonać. Pompa opryskiwacza pneumatycznego nie podaje cieczy, lecz wtłacza powietrze do napełnionego cieczą zbiornika, które rozprężając się w czasie opryskiwania wypycha ciecz do dyszy.

Zasady działania części roboczych opryskiwaczy

Zaletą opryskiwaczy z pomocniczym strumieniem powietrza jest duża wydajność, możliwość uzyskania drobnokroplistego rozpylenia i nadania kropelkom rozpylonej cieczy większej prędkości za pomocą strumienia powietrza, co powoduje zwiększenie zasięgu strumienia rozpylonej cieczy oraz zmniejszenie zwiewania strumienia przez Wiatr w czasie wykonywania oprysku. Zasada działania tych opryskiwaczy polega na użyciu dmuchawy wywołującej dodatkowy strumień powietrza, wewnątrz którego zostaje rozpylony roztwór trujący. Pomocniczy strumień powietrza jest podawany przewodem o dużej średnicy, u którego wylotu następuje rozpylenie cieczy dostarczanej przez pompę. Dysze rozpylające umieszczone są w rurze o większej średnicy, do której dopływa silny strumień powietrza podawany wentylatorem. Strumień powietrza powoduje porwanie cząsteczek cieczy wy trysku jącej z dyszy ciśnieniowej i rozbicie ich na jeszcze drobniejsze kropelki, powodując przyśpieszenie cząstek cieczy. W ten sposób cząsteczki nie tracą wiele energii kinetycznej na pokonywanie oporów powietrza po opuszczeniu dyszy ciśnieniowej, lecz wraz ze strumieniem powietrza są unoszone z dużą prędkością i uderzając w opryskiwaną roślinę powodują lepsze jej pokrycie. Zależnie od konstrukcji opryskiwacza dysze do cieczy umieszczone są w różnych układach w stosunku do rury powietrznej. Specjalny rodzaj dyszy stosowany jest w opryskiwaczach pianowych służących do opryskiwania upraw polowych. Po dodaniu środka pianotwórczego do przygotowanej cieczy przetłacza się ciecz i łagodny strumień powietrza przez urządzenie zwane spieniaczem. Ciecz po przejściu przez spieniacz wielokrotnie zwiększa swoją objętość tworząc małe banieczki wypełnione powietrzem, które doprowadza się do dysz rozpylających. Na wylocie dyszy rozpylającej dodatkowy strumień powietrza wytworzony wirnikiem dmuchawy uderza w banieczki piany, rozrywając je na bardzo drobne kropelki.

Urządzenia pomocnicze opryskiwaczy

Urządzenia pomocnicze opryskiwaczy przeznaczone są m. in. do napełniania zbiornika opryskiwacza cieczą. W tym celu często stosuje się smoczki zasysające (inżektory), w których wskutek wypływu niewielkiej ilości cieczy przez odpowiednio ukształtowaną dyszę uzyskuje się podciśnienie w przewodach rurowych, pozwalające na zassanie cieczy i podniesienie jej na pewną wysokość.

Dysze opryskiwaczy ciśnieniowych

Dysze opryskiwaczy ciśnieniowych w zależności od przeznaczenia można podzielić na połowę i sadownicze. Dysze opryskiwaczy polowych rozpylają ciecz zadowalająco już przy stosunkowo niskich ciśnieniach (3—5 at) i dają krótki (1—2 m) strumień rozpylonej cieczy w kształcie szerokiego stożka. Takie dysze opryskiwaczy nadają się do opryskiwania krzewów i niskich roślin w uprawach polowych. Dysze opryskiwaczy sadowniczych mogą pracować tylko przy wysokich ciśnieniach (20—25 at i więcej), dając przy tym długi (8—10 m) strumień rozpylonej cieczy, niezbędny do dobrego opryskiwania wysokich drzew. W zależności od budowy można wyróżnić kilka grup dysz opryskiwaczy, a mianowicie: dysze otwarte (bez jakichkolwiek wkładek), dysze z płytką lub czopkiem uderzeniowym, dysze szczelinowe, dysze z wkładką lub płytką wirową, dysze z komorą wirową. Dysze otwarte używane są do opryskiwań grubokroplistych, kiedy zachodzi potrzeba zlewania drzew cieczą, np. przy opryskiwaniach zimowych, przy bieleniu drzew lub ścian pomieszczeń itp. Kołpaczek dyszy jest wewnątrz pusty, bez jakiejkolwiek wkładki.

Pompy opryskiwaczy

Pompy opryskiwaczy wykonuje się jako tłokowe, nurnikowe, przeponowe lub obrotowe. Pompy opryskiwaczy ręcznych wykonuje się najczęściej jako tłokowe jednostronnego działania, nurnikowe lub przeponowe. Niekiedy pompą tłokową wtłacza się powietrze do ciśnieniowego opryskiwacza ręcznego. Sprężone powietrze działając jako ciśnieniowy akumulator energii wytłacza płyn ze zbiornika podczas opryskiwania. Pozostałe pompy wymagają stałego napędu dźwignią podczas pracy, co jest czynnością stosunkowo męczącą. Pompy tłokowe (lub nurnikowe) opryskiwaczy silnikowych wykonuje się jako pompy podwójnego działania — różnicowe lub pompy dwustronnego działania. Pompy jednostronnego działania jednocylindrowe spotyka się tylko wyjątkowo. Wykonuje się je zwykle jako dwu- albo trzycylindrowe w celu zmniejszenia impulsów cieczy, wynikających z okresowości pracy tłoka. W celu dalszego wyrównania pulsacji ciśnienia pomp tłokowych stosuje się powietrznie. Powietrznie włącza się albo równolegle do głównego przewodu ciśnieniowego, albo szeregowo, albo też łączy z dwoma dopływami od dwu cylindrów. W różnych odmianach stosowanych pomp stosuje się rozmaite odmiany zaworów ssących i tłoczących. Zawory te można podzielić na płytkowe metalowe lub z tworzyw podatnych (guma), grzybkowe lub kulowe. Pompy obrotowe stosowane w opryskiwaczach można podzielić na łopatkowe z łopatkami przesuwnymi lub podatnymi (gumowymi), wałeczkowe, zębate, z obrotowym tłokiem i odśrodkowe. Pompy obrotowe pracują bardziej równomiernie niż tłokowe i dają bardziej równomierny strumień płynu.

Mieszadła opryskiwaczy

Mieszadła opryskiwaczy umieszczone wewnątrz zbiornika z cieczą mają za zadanie niedopuszczenie do rozwarstwiania się substancji chemicznych i utrzymanie jednakowej koncentracji składników cieczy przygotowanej do opryskiwania, tak aby dysze opryskiwacza aż do całkowitego opróżnienia zbiornika pokrywały rośliny rozpyloną cieczą o jednakowej zawartości substancji chemicznych. Stosowane obecnie mieszadła w opryskiwaczach można podzielić na trzy zasadnicze grupy: mechaniczne, hudrauliczne i pneumatyczne (powietrzne). Mieszadła mechaniczne wykonane są przeważnie w postaci płaskich łopatek osadzonych na wale obracającym się lub wykonującym ruchy wahadłowe. Mieszadła, w których płaszczyzny łopatek ustawione są pod pewnym kątem do osi wału powodują podczas pracy przesuwanie się cieczy z jednego końca zbiornika w drugi, a tym samym intensywne jej mieszanie. Mieszadła śrubowe (o łopatkach wygiętych śrubowo) powodują przepływ cieczy wzdłuż wału mieszadła w jednym kierunku; powrót cieczy następuje przez części zbiornika nie objęte zasięgiem mieszadła. Mieszadła łopatkowe obracają się z prędkością od 100 do 800 obr/min, mieszadła zaś płytkowe poruszane są przeważnie ruchem wahadłowym, wykonując od 15 do 50 wahnięć na minutę. Mieszadła hydrauliczne są coraz częściej stosowane w obecnie produkowanych opryskiwaczach. W mieszadłach hydraulicznych ciecz powracająca z zaworu przelewowego wpływa do zbiornika przez jeden lub więcej otworów w dnie zbiornika lub w rurze położonej blisko dna zbiornika. Silne strumienie powracającej cieczy powodują krążenie zawartości zbiornika i ciągłe jej mieszanie. Mieszanie uważa się za dostateczne wówczas, gdy przez mieszadło przepływa około 20% pojemności zbiornika w ciągu minuty. Mieszadła pneumatyczne są bardzo rzadko stosowane, gdyż czynnikiem powodującym krążenie cieczy są najczęściej gazy spalinowe wtłaczane do zbiornika z cieczą bezpośrednio z rury wydechowej silnika, przy czym powstaje zawsze niebezpieczeństwo tworzenia się niepożądanych związków chemicznych spalin z roztworem i obniżenia przez to jego właściwości czynnych.

Zasady działania części roboczych opryskiwaczy ciśnieniowych

Ze względu na sposób rozpylania cieczy i wielkość kropli powstałych na skutek rozpylania opryskiwacze można podzielić na: opryskiwacze ciśnieniowe, opryskiwacze z pomocniczym strumieniem powietrza i opryskiwacze aerozolowe (wytwornice aerozoli). Ogólna zasada działania opryskiwaczy ciśnieniowych polega na tym, że ciecz ze zbiornika podawana przez pompę do dysz rozpylających wypływa na zewnątrz w postaci drobno rozpylonej mgły, opadającej na opryskiwane rośliny. W skład typowego opryskiwacza wchodzi więc zbiornik z urządzeniem do mieszania płynu i filtrami wstępnym i ssącym, pompa o napędzie mechanicznym, powietrznia, zawór przelewowy spełniający funkcję regulatora ciśnienia, filtr liniowy oraz przewody ciśnieniowe z dyszami rozpylającymi. W zależności od konstrukcji opryskiwacza poszczególne części robocze mają rozmaite rozwiązania, niemniej zasada ich działania jest podobna. Zbiorniki opryskiwaczy, spotykane w różnych kształtach, dobiera się w zależności od możliwości umocowania i warunków pracy opryskiwacza. Zbiornik jest zazwyczaj wyposażony w filtr wlewowy, mieszadło, filtr ssący pompy i zawór spustowy. Filtry wlewowe zbiorników opryskiwaczy wykonuje się jako siatkowe. W celu zmniejszenia wpływu zatykania siatki przy napełnianiu zbiornika w filtrze robi się dodatkowe boczne otwory zasłonięte siatką lub też wkłady z oknem daszkowym.