Archive for the ‘Opylacze’ Category

Opylacze ciągnikowe

Opylacze ciągnikowe dzielą się na doczepiane i zawieszane. Opylacze doczepiane, najczęściej o dwukołowym podwoziu, napędzane są z reguły od wałka przekaźnikowego ciągnika. Opylacze zawieszane, ze względu na stosunkowo mniejszy ciężar niż opryskiwacze, buduje się najczęściej jako zawieszane z tyłu na układzie trzypunktowym, aczkolwiek są również inne konstrukcje, zwłaszcza dla nośników narzędzi.

Opylacze konne i konno-silnikowe

Opylacze konne mają dwukołowe podwozie, na ogół o zmiennym rozstawie kół. Napęd wentylatora i innych części roboczych jest pobierany od kół jezdnych. Rozprowadzanie proszku odbywa się za pomocą poprzecznych rur z dyszami. Opylacze konno-silnikowe różnią się tym od konnych, że są wyposażone dodatkowo w silnik spalinowy służący do napędu wszystkich części roboczych, natomiast koń służy tylko do przemieszczania opylacza w czasie pracy. Na dwukołowym podwoziu, oprócz części roboczych opylacza, przymocowany jest silnik spalinowy najczęściej dwusuwowy, gaźnikowy, o mocy około 6 KM, który napędza wentylator, pompę zębatą podającą ciecz pod ciśnieniem do dyszy śrubowo-wirowej, mieszadło oraz mechanizm podający proszek do ssącego przewodu wentylatora.

Opylacze z napędem ręcznym i silnikowe

Opylacze z napędem ręcznym są budowane jako ręczne, nabrzuszne lub plecakowe, wyposażone w urządzenie miechowe, tłokowe lub wentylator. Opylacze ręczne, tłokowe lub miechowe należą do najprostszych stosowanych do opylania roślin w szklarniach lub ogródkach przydomowych. Opylacze o większej wydajności budowane są z miechami, z tłokiem wahadłowym bądź też z ręcznie napędzanym wentylatorem. Opylacze silnikowe, przenośne lub taczkowe mają silnik małej mocy służący do napędu wentylatora. Opylacz jest podczas pracy niesiony przez 1 lub 2 ludzi albo przewożony na podwoziu taczkowym.

Budowa i regulacja opylaczy

Najbardziej prymitywnym sposobem nanoszenia sproszkowanych środków chemicznych na rpśliny jest posypywanie ich proszkiem trującym. Posypywacze używane do tego celu są obecnie rzadko stosowane. Są to przeważnie bardzo proste urządzenia wykonane w postaci woreczków z rzadkiego płótna, umieszczonych na długich drewnianych łatach; zawarty w nich proszek przez potrząsanie przesiewa się i opada na rośliny. Posypywacze mogą być stosowane tylko zastępczo, gdyż jakość opylania roślin za ich pomocą jest zła. Proszek nie przylega dostatecznie do liści i łatwo się z nich zsypuje, a zużycie proszku jest kilkakrotnie większe niż przy opylaniu roślin. Przy opylaniu proszek jest nanoszony za pośrednictwem strumienia powietrza wytwarzanego przez dmuchawę lub wentylator, co zapewnia lepsze rozdrobnienie cząstek środka trującego i lepsze pokrycie roślin. Podobnie jak opryskiwacze, również i opylacze można podzielić na ręczne, konne, konno-silnikowe i ciągnikowe. Ponadto, ze względu na stosunkowo nieduże wymiary i ciężar zbiornika z proszkiem, stosuje się również opylacze silnikowe — przenośne lub taczkowe.

Zasady działania części roboczych opylaczy

Schemat ideowy opylacza jest zbliżony do schematu opryskiwacza, przy czym zamiast pompy podającej ciecz w opryskiwaczach w opylaczach jest zastosowana odpowiednia dmuchawa lub wentylator. Równomierne podawanie proszku zapewniają urządzenia dozujące różnych typów. Bardziej złożoną budowę mają opylacze przeznaczone do opylania proszkiem zwilżonym wodą, co zapewnia lepszą przyczepność proszku do liści opylanych roślin. Wydmuchiwany proszek mieszą się u wylotu dyszy z niewielką ilością rozpylanej równomiernie cieczy. Opylacze tego typu mają dwa zbiorniki: na proszek i na ciecz. Zbiorniki opylaczy mają rozmaite kształty, odpowiednio do miejsca i sposobu ich umieszczenia na ramie narzędzia lub na ciągniku. Zbiorniki mogą tu być na ogół mniejsze niż zbiorniki w opryskiwaczach. Dozowniki i mieszadła mają za zadanie zapewnić równomierny dopływ proszku do przewodów. Wentylatory i dmuchawy mają za zadanie wytworzenie strumienia powietrza mogącego przenosić i rozpylać proszek. Zależnie od typu opylacza mogą być stosowane zarówno wentylatory niskociśnieniowe, o ciśnieniu do 100 mm, jak również wentylatory wysokociśnieniowe, o ciśnieniu do około 500 mm słupa wody. Wielkość ciśnienia zależy w dużej mierze od rozwijanej liczby obrotów wirnika wentylatora, równomierność zaś wypływu powietrza z rur odprowadzających — od liczby łopatek wirnika, symetrycznego ich rozmieszczenia na osi, stałej liczby obrotów. Obok wentylatorów stosowane są niekiedy również dmuchawy, np. typu Rootsa. Miechy używane są przeważnie w opylaczach plecakowych i mogą być harmonijkowe, zawiasowe, równoległe lub z tłokiem wahadłowym. Dysze opylaczy nadają wypływającemu z rur rozprowadzających strumieniowi powietrza zmieszanego z proszkiem odpowiedni kierunek, prędkość, a także kształt stożka lub wachlarza rozpyłu. Przy opylaniu sadów, w których chodzi o uzyskanie wysoko sięgającego strumienia proszku, dysza musi zapewnić dużą szybkość wypływu powietrza. Przy opylaniu upraw potowych nie zależy na szczególnie dużej szybkości wypływu powietrza z dyszy, lecz raczej na zwiększeniu poziomego zasięgu opylania i doprowadzeniu proszku na obie strony liści. Dysze opylaczy potowych są rozmieszczone na belkach nośnych lub rurach rozdzielczych, przy czym układ dysz może być dostosowywany do rodzaju opylanych roślin.

Opylanie roślin

Przy opylaniu roślin podstawowym wymaganiem agrotechnicznym jest równomierne pokrycie roślin zagrożonych przez szkodniki lub choroby cienką warstewką suchego preparatu. Stosowane jest również bezpośrednie opylanie szkodników. Warunkiem koniecznym i niezbędnym przy wykonywaniu zabiegu są dobre warunki atmosferyczne (brak wiatru, suche liście, brak opadów itp.). Zaprawianie powinno zapewnić dokładne odkażanie nasion środkami trującymi, płynnymi — przy mokrym zaprawianiu — lub też pokrycie nasion warstewką sproszkowanego preparatu — przy suchym zaprawianiu. Odkażanie nasion ma na celu zniszczenie bakterii i grzybów chorobotwórczych znajdujących się na nasionach albo w warstwie gleby otaczającej nasiona w okresie kiełkowania. Warunkiem efektywności zabiegu jest więc przede wszystkim dokładność pokrycia środkiem chemicznym, przyleganie kropelek odpornych na działanie atmosferyczne (deszcz, wiatr, wyparowanie), stabilność chemiczna środka (odporność na promienie słoneczne i ultrafioletowe), łatwość i szybkość zastosowania zabiegu w momencie najbardziej odpowiednim, następnie oszczędność w użyciu bez niepotrzebnych strat środka i zużycia jako rozpuszczalnika wody, którą trzeba transportować. Zabieg nie powinien zagrażać zdrowiu personelu, nie powinien być szkodliwy dla roślin chronionych i roślin sąsiadujących pól (uwaga na herbicydy), jak również dla pożytecznych owadów, zwierząt i ptactwa.